:: Hey Say J ::

เมามันส์ 555 หลังจากเสร็จงานเอกสารเครียดๆ (สรุปงานนิฮงไซ -*-)  เราก็มาร่าเริงกันด้วยเอกสารที่บันเทิงใจ(หนังสือเด็กๆ) 555  ด้วยหนังสือเดือนสาม โอ้มายก็อด เยอะมากมายเลยเนี่ย เล่มนี้ดีหน่อยที่มีน้าละสองคน คนละไม่มาก ....แปลแต่เฮเซ พี่น้องน้อยใจหมดแล้ว

Yamada Ryosuke

 -สถานการณ์นี้แหละสุดยอด วันวาเลนไทน์ในอดุมคติ
ไม่มีอดมคติหรืออะไรทั้งนั้น แค่ได้ก็ดีแล้ว ก็ผมไม่ได้เลยไง ถ้าสมมติว่าได้นะ เอาแบบธรรมดาๆก็ดีน้า ประมาณว่าอันไม่ใหญ่กินได้ง่าย  แล้วก็สถานการ์แบบว่าไม่รู้ว่าเค้าจะให้หรือไม่ให้ แล้วก็ อุ้ยๆ เค้าทำท่าจะให้เราแล้วแต่แล้วเค้าก็ไม่ให้ พออยู่ในอารมณ์กำลังเสียใจอยู่แล้วเค้าถึงเอามาให้จริงๆอะไรเงี้ย ตรงกันข้ามกับแบบที่เดินเข้ามาแล้วบอกว่า "อ่ะ" มันดีนะ แต่แบบแรกดีกว่า ถ้าเขาเอามาให้ต่อหน้าคนอื่นก็ไม่ใช่ว่าไม่ชอบนะ ถึงจะอายแต่ก็นั่นแปลว่าเขาชอบเราไง

-คอนเสิร์ตครั้งนี้ ถ้าต้องพูดออกมาเป็นคำหนึ่งคำ
Hard
เหนื่อยกว่าที่คาดไว้น่ะครับ ใช้แรงไปหมดเลย โดยเฉพาะรู้สึกว่าเคลื่อนไหวเยอะมาก แต่ว่าผมก็คิดว่าในการเล่นคอนเสิร์ตก็คงต้องเป็นอย่างนี้แหละ แล้วก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ ดูเหมือนว่าเราไม่มีพละกำลังเท่าที่เราเคยคิด ฮาๆ ผมคงประเมินตัวเองสูงไปอะนะ คิดคิดว่า "ชั้นสบายอยู่แล้ว" แต่พอเอาเข้าจริงประมาณว่า "ห๊า" อะไรอย่างนั้นน่ะครับ หมดแรงกับพวกเสต็ปเร็วๆมากกว่าที่คิด พอถึงเพลง Shadow Boyแล้วก็เริ่มหอบแล้ว แต่ครึ่งหลังเป็นช่วงของ BEST เลยได้พัก คอนเสิร์ตก็เลยไปได้ด้วยดี ฮาๆ สำนึกแล้วครับว่าต้องฟิตร่างกาย ผมก็สำนึกทุกวันแหละ เดี๋ยวพอคอนเสิร์ตคราวหน้าก็ลืมอีก พอถึงตอนแสดงจริงมันมีแรงกดดันจากผู้ชมด้วย คอนเสิร์ตความก็ก็เริ่มมีความคุ้นเคยกันขึ้นมาแล้วไงครับ ธีมในการแสดงครั้งนี้ก็คือทีวี ทั้งผู้ใหญ่แล้วก็เด็กน่าจะได้สนุกด้วยกัน พอลองได้ทำแล้วก็สนุกจริงๆ  หมวกวัวหรอ? อ๋อ ปีนี้ปีวัวไง เมื่อปีก่อนเราคิดว่า ปีหน้าเป็นปีวัว ก็เลยมีวัวมา ดูเป็นเด็กๆดีออก เป็นอะไรที่ทำได้แต่ตอนนี้เท่านั้น อะเนอะ ตอนขากลับมาจากนาโงย่า ทุกคนก็พาเล่น เกมส์ไพ่กัน ผมไม่ค่อยถนัดเกมส์ไพ่เท่าไหร่ เลยชนะได้แค่ครั้งเดียวเอง "เพิ่งเล่นครั้งแรกแแต่ถ้าได้ที่ 1 เก่งแล้วใช่มะ"ผมพูดแบบนั้นก่อนจะเล่นครับ ผลสุดท้ายก็ได้ที่โหล่ ฮาๆ จากนั้นผมก็นอน แต่พวกยาบุคุงอ่ะเล่นจนถึงโตเกียวเลยมั้ง เรี่ยวแรงดีจริงๆเลย

Yabu Kota

สถานการณ์นี่แหละสุดยอด วาเลนไทน์ในอุดมคติ
ได้รับช็อคโกแลตในวันวาเลนไทน์ ฮาๆ อาจจะดูธรรมดาแต่ว่า วันวาเลนไทน์เนี่ยเรียกว่าเทศกาลความหวานเลยก็ได้นะ อาจจะดูจืดชืดนะครับแต่ที่สวนสาธารณะอะไรแบบเนี้ย เวลาเย็นๆประมาณ 4 โมงครึ่ง ตอนที่เริ่มจะ มืดแล้ว ในขณะที่คิดว่า "มีอะไรน้า"แล้วก็ออกไปสวนสารธาณะ ก็เห็นเด็กผู้หญิงรออยู่ จากนั้นก็ถามเค้าว่า"อ้ะ ให้หรอ?" ดูเป็นวัยรุ่นดี ช็อคโกแลตอยากให้เป็นแบบมีช็อคโกแลตวางอยู่รอบๆสตอเบอรรี่ เพราะว่าผมชอบ ทั้งช็อคโกแลตแล้วก็สตอเบอรรี่เลย

-คอนเสิร์ตครั้งนี้ ถ้าให้พูดออกมาเป็นคำหนึ่งคำ
รอยยิ้ม
ครั้งนี้ได้แสดงอะไรอะไรหลายอย่างเป็นครั้งแรก  ก่อนหน้านี้ไม่ค่อยได้กังวลกับเสียงตอบรับของผู้มเท่าไหร่ แต่พอลองได้มาทำเองก็รู้สึกว่ากังวลมาก ทั้ง JUMP ทั้งผู้ชมต่างก็มีรอยยิ้ม แล้วก็มีแต่คนบอกว่าสนุกมาก ก็รู้สึก ดีที่ครับที่ได้สร้างสิ่งดีดีขึ้นมา ตอนที่คิดคอนเสิร์ตเนี่นสิ่งที่สำคัญก็คือ การเปิดตัวครับ ถ้าเกิดว่าเปิดตัวจากเพลงที่แฟนๆม่รู้จักก็อาจจะรู้สึกว่าไม่ได้เข้าสู่โลกของ JUMP เท่าไหร่ ดังนั้นเลยเริ่มเปิดตัวจากเพลงในซิงเกิ้ลน่า จะดีกว่าครับ ผมคิดว่าผู้ชมน่าจะได้เข้าสู่โลกของคอนเสิร์ตอย่างสมบูรณ์ นั่นถือเป็นการเดิมพันเลยมั้งครับ แล้วก็คิดอยู่เสมอว่าไม่ว่าจะเป็นผู้ชมที่นั่งตรงไหน ก็ต้องให้รู้สึกว่ามีระยะเดียวกัน ไม่ว่าจะเป็นวงที่ออกไปรอบๆหรือ

เวทีหลักก็ต้องใช้พื้นที่ให้หมดครับ ให้รู้สึกว่าพวกเราทุกคนอยู่ทุกที่ แล้วก็ ธีมในครั้งนี้คือทีวีใช่มั้ยครับ ถ้าจะร้องแต่เพลงเฉยๆมันก็ได้อยู่หรอก แต่ถ้าแบบนั้นมันทำที่ไหนก็ได้ไม่ใช่หรอครับ ในรายการโชเนนคลับหรือตาม

รายการเพลง แต่ว่าผมคิดว่าเพราะว่ามันเป็นคอนเสิร์ตมันเลยจะต้องธีมมีเนื้อเรื่องให้ชัดเจนน่ะครับ การทำธีมเป็นทีวี ก็ปกติแล้วจะทำให้เห็นพวกเราได้บ่อยๆใช่มั้ยครับ แต่ในคอนเสิร์ตก็เลยคิดว่าอยากให้ทุกคนได้เข้ามา

อยู่ในทีวีด้วยกัน จากเรื่องเล็กกลายเป็นเรื่องใหญ่เลย ฮ่าๆ คราวหน้าถ้ามีโอกาสก็อยากจะทำอีกครับ มีกันตั้ง 10 คนครับ ผมว่าการให้ทุกคนได้ร่วมกันทำมันน่าจะดีที่สุด ตอนที่เราได้เข้าไปเป็นกำลังในการทำแล้ว ครั้งต่อ

ไปคิดว่าน่าจะได้เห็นอะไรที่ดียิ่งกว่าครั้งนี้ครับ

- สถานนี้แหละสุดยอด วันวาเลนไทน์ในอุดมคติ
ธรรมดาๆ ก็ดีนะครับ แบบว่าไปเจอกันที่หลังโรงยิม ใส่จดหมายไว้ในช็อคโกแลตก็ดีนะ ถ้าคนๆนั้นเป็นคนที่ผมก็คิดว่าโอเค ก็จะให้คำตอบในวันไวท์เดย์แน่ๆครับ ก็จะเรียกให้เด็กผู้หญิงไปที่หลังโรงยิมเหมือนกัน แต่ถ้าเกิดเป็นคนที่ไม่ได้ชอบจะทำยังไงดีน้า คงจะต้องคิดหนักอะนะ แต่ว่าก็จะต้องคิดดีดี ว่าชอบคนนั้นจริงมั้ย บางทีพอได้ช็อคโกแลตแล้วอาจจะประสาทไปเองก็ได้

-คอนเสิร์ตครั้งนี้ ถ้าให้พูดเป็นคำพูดหนึงคำ
ทีมเวิร์ค
คราวนี้เพิ่งเคยไปนาโงาย่าครั้งแรกใช่มั้ยละ ดังนั้นในตอนคอนเสิร์ตก็ต้องทักทายว่า "ยินดีที่ได้รู้จักครับ พวกเรา เฮ เซ จั๊มป์"แต่ถึงพูดว่า ยินดีที่ได้รู้จักเนี่ยแต่จริงๆก็รู้สึกเหมือนได้กลับบ้านเลยนะ รู้สึกว่าคุ้นเคยกันเป็นหนึ่งเดียวเลย นี่เรียกว่าเป็นทีมเวิร์คกันกับผู้ชมใช่มั้ย แน่นอนว่าไม่ใช่แค่ที่นาโงย่านะ ที่โอซาก้ากับโตเกียวก็สนุกเหมือนกัน อยากจะไปจังหวัดอื่นอีกหลายๆจังหวัดจัง ไปเจอกับทุกคนไง ที่นั่งผู้ชมก็มองเห็นพอสมควรนะครับ เวลาในคอนเสิร์ตที่ชอบพูดกันว่า "เห็นคนข้างบนสุดด้วย" น่ะ เห็นจริงๆนะครับ ดังนั้นก็เลยคิดว่าทำอย่างไรถึงจะให้คนดูที่อยู่ข้างบนเค้าได้รู้สึกไปกับเราด้วย ในคอนเสิร์ตครราวก็มีช่วงของ 7 ด้วยที่ต้องคิดกันเอง ค่อนข้างลำบากเลยนะ ก็เพิ่งเคยทำเป็นครั้งแรกก็ต้องยากอะนะครับ แต่คิดว่าผลที่ได้ก็ดูสมกับเป็น 7 มากๆเลย ช่วงของ Bestก็ดูสมกับเป็น Best นี่ก็คงเป็นคอนเสิร์ตที่ทำให้รู้จัก JUMP ไม่ใช่หรอ ถ้าเกิดทีมเวิร์คของเราไม่ดีคงไปไม่ได้ถึงขนาดนั้น โดยเฉพาะพวกเรา 4 คนที่ต้องแสดงละคร เวลาซ้อมก็น้อยกว่าคนอื่นแต่ด้วยแรงสนับสนุนของเพื่อนๆในวงก็เลยสามารถทำได้สำเร็จแม้จะเพิ่งเคยทำเป็นครั้งแรกก็ตาม ได้รับการสนับสนุนจากผู้ชมอีกด้วยนะ แล้วก็ทีมเวิร์คกับสตาฟ ทั้งผู้ชมทั้งสตาฟทั้ง เฮเซ จั๊มป์ ก็ได้สร้างสิ่งที่เป็นหนึ่งเดียว นั่นคือสิ่งที่ผมคิดตอนคอนเสิร์ต ครั้งนี้จะเรียกว่าเป็นสิ่งที่เห็นได้ด้วยตาหรือเปล่าก็ไม่รู้ แต่รู้สึกว่ามันเป็นคอนเสิร์ตที่มีทีมเวิร์คแบบคลุมเครือ เป็นนามธรรมนะครับ

ลักษณะมึนๆนะ คำผิดเยอะมากแก้นิดนึงก่อน 55